حکایت شمارهٔ ۱۰

کسی از پیرِ گم‌گشته‌فرزند (یعقوب) پرسید که ای دانا دلِ روشن‌ضمیر؛ 

تو که بویِ پیراهنِ یوسف را پیش از رسیدن به کنعان از مصر دریافتی، چرا از افکندنِ وی در چاهِ کنعان آگاه نشدی؟!

یعقوب پاسخ داد: حالِ ما چون آذرخشی جهنده است که یک‌دم نمودار می‌شود و دمی دیگر پنهان می‌گردد؛

 یعنی گاه طایر جانِ ما بر گنبدِ برین آشیان می‌گیرد و هرچه در جهان است می‌نگریم، گاهی نیز پسِ پایِ خود را نمی‌بینیم.

اگر عارف همیشه در حالت شهود و دیدارِ حق می‌ماند به ترکِ هر دو جهان می‌گفت و پایهٔ قدرش از هر دو عالم برتر می‌رفت.