حکایت شمارهٔ ۴۰

پادشاهی، کنیز چینی را به دربار آورد. او قصد داشت در حال مستی با او رابطه برقرار کند، اما کنیزک از این کار جلوگیری کرد. پادشاه  بسیار عصبانی شدو او را به غلامی داد که لب بالاییش از حفره بینی بالاتر بود و لب پایینی هم بسیار پایین.هیکلی داشت که دیو زشت از کنارش فرار میکرد و روغن سیاه بدبو در کنارش گندیده میشد.

پنداری تا رستخیز زشتی به وی و زیبایی به یوسف به نهایت رسیده است.

جوری که زیبا رویان نقلش کردن:

هوش مصنوعی: شخصی وجود ندارد که به اندازه‌ای زشت و نامناسب باشد که نتوان به وضوح از زشتی‌اش صحبت کرد.

آنقدر بدبو که پناه بر خدا از مردار در آفتاب مرداد بدتر.

گفتن که آن غلام در مدت لذت های دنیوی و شهوت برش غالب بود و با احساسات خاموش رابطه برقرار میکرد. شبی پادشاه دنبال کنیز بود و پیداش نکرد که دیگران داستان رو براش گفتند. عصبی شد و دستور داد تا غلام و کنیز را از بالای قصر ببندند و به اعماق چاه بیندازند.یکی از وزیران پاک‌نهاد خواهشگری کرد و گفت: سیاهِ بدبخت را خطایی چندان نیست که در خور بخشایش نباشد، زیرا همهٔ چاکران و بندگان به گذشت و لطفِ شاه خو گرفته‌اند. گفت آن سیاه اگر دستور شمارو اجرا نمیکرد چه میشد؟ بنده چیز با ارزش تری از اون کنیز میدادمش. وزیر گفت ای پادشاه بزرگ مگه نشنیدی؟

یک فرد تشنه و سوخته که به چشمه‌ای روشن و زلال نزدیک می‌شود، گمان مکن که از صدمه و آسیب دیدن فیل وحشی می‌ترسد.

بی‌دینِ ناشتا چون در اتاقی تنها بر کنارِ سفرهٔ الوان بنشیند، خرَد نمی‌پذیرد که وی حرمتِ رمضان را دست به خوردن نبَرَد.

هوش مصنوعی: سلطان این لطیفه را پسندید و گفت: حالا که سیاه را بخشیدم، با کنیزک چه کار کنم؟ پاسخ داد: کنیزک هم سیاه را ببخش، زیرا ممکن است او نیز نیمه‌خورده‌ای از او داشته باشد.

هوش مصنوعی: هرگز کسی را به عنوان دوست قبول نکن که به جایی برود که مورد پسند تو نیست.

کسی که تشنه‌است، از آب زلال و تمیزی که دهان گندیده به آن خورده باشد آب نمیخورد.