حکایت شمارهٔ ۲۶

هوش مصنوعی: حکایت از مردی ظالم است که هیزم‌های درویشان را با قیمت بالایی خرید و به افراد توانگر با قیمت پایین‌تر فروخت. در این میان، مردی با روح بزرگ و فرزانه از آنجا عبور کرد و به او گفت:

هوش مصنوعی: تو مثل ماری هستی که هر کسی را که ببینی، نیش می‌زنی یا مثل بومی هستی که هر جا که بروی، بی‌هوا به زمین می‌نشینی.

هوش مصنوعی: اگر قدرت تو از ما بیشتر باشد، با خداوندی که از همه چیز آگاه است، نمی‌توانی به پیش بروی.

هوش مصنوعی: بر دیگران فشار نیاور و بر آن‌ها ظلم نکن، زیرا ممکن است دعای آن‌ها به آسمان برسد و عواقب بدی برای تو داشته باشد.

هوش مصنوعی: حاکم از نصیحت آن شخص ناراحت شد و به او توجهی نکرد. تا اینکه یک شب آتش در انبار چوب‌هایش شعله‌ور شد و تمام املاکش سوخت و او را از بستر نرمش به خاکستر داغ نشاند. به طور اتفاقی همان شخص از کنار او گذشت و دید که حاکم با دوستانش می‌گوید: نمی‌دانم این آتش از کجا در خانه‌ام افتاده است. او پاسخ داد: از دل درویشان.

از آه سوزناکِ دلهای خستگان بپرهیز که جراحتِ دل، سرانجام عیان می‌شود و سر برون می‌کند (عاقبت خسته‌دلان زبان به نفرین می‌گشایند و خرمن هستی تو را می‌سوزند)

پس تا می‌توانی دلی را پریشان مکن که یک آه می‌تواند عالَمی را زیر و زبر کند.

هوش مصنوعی: بر روی تاج کیخسرو نوشته شده بود:

سالهای بی‌شمار و روزگارانِ دراز مردم بر سرِ ما که خاکِ زمین شده است پا نهاده خواهند گذشت.

چنانکه نوبتِ پادشاهی از دیگران بما رسیده، از ما هم بدیگران می‌رسد و از تصرّف آنان نیز به در خواهد شد.