حکایت شمارهٔ ۲۰

شنیدم که شخص از خدا بی‌خبری برای پر کردن خزانهٔ سلطان، خانهٔ یک مردم را خراب کرده بود. در حالی که بی‌خبر از گفتهٔ حکیمان است که می‌گویند: «هر کسی که خداوند -که عزیز و بزرگوار است- را آزرده کند تا دل مردم را به دست آورد، خداوند متعال همان مردم را بر او مسلط می‌کند تا دمار از روزگارش برآورند.»

آنچه که از آهِ دلِ سوختهٔ دردمندان برمی‌آید، آتش سوزان با اسفند (اسپند) نمی‌کند.

می‌گویند گزیده و رأس حیوانات، شیر است و از طرفی، خوارترینِ جانوران خر. اما با هم‌نظری همه، خر باربر بهتر از شیری‌ست که مردم را می‌درد.

خرِ بیچاره هرچند که نادان است، اما به خاطر اینکه بار می‌برد و مفید است، مورد احترام است.

گاوان و خرانی که بار حمل می‌کنند، بهتر از انسان‌هایی هستند که دیگران را می‌آزارند.

ما دوباره به داستان وزیر نادان برگشتیم. اخلاق زشت او به واسطهٔ نشانه‌هایی برای پادشاه آشکار شد؛ بنابراین او را مورد شکنجه قرار داد و به انواع عذاب‌ها کشتش.

تا دلِ‌ بندگان را بدست نیاوری، خشنودی پادشاه را به دست نمی‌آوری.

آیا می‌خواهی خداوند گناهان تو را ببخشد؟ پس با خلقِ خدا نیکی کن.

گفته‌اند که یکی از افراد ستم‌دیده از کنار او گذشت و به وضعیت بد او نگاه کرد و گفت:

اینطور نیست که هرکسی به علت جاه و مقام و منصبی که دارد، بسیاری از اموال مردمان را، به ناحق، بخورد.

می‌توان استخوان درشت را از گلو پایین داد ولی وقتی که به ناف برسد، شکم را پاره می‌کند.

ستم‌کاران در این دنیا باقی نمی‌مانند ولی لعنتی که بر آن‌ها می‌شمارند تا ابد باقی خواهد بود (تا ابد آنان را لعنت خواهند کرد).