بخش ۱۹ - حکایت اندر نکوهش غمازی و مذلت غمازان

شخصی به یک صوفی پاک‌دل و با‌صفا گفت‌: نمی‌دانی فلانی پشت‌سر تو چه گفت!

صوفی به‌او گفت‌: ای برادر خموش باش و برو بخواب؛ همان بهتر که ندانم بدخواه من پشت‌سر من چه‌می‌گوید.

کسانی‌که پیغام و حرف‌های بدخواهان را به‌تو می‌رسانند‌، از دشمنان تو بدترند.

کسی حرف و گفته دشمنان و بدخواهان را به‌تو نمی‌رساند مگر کسی که همچون او دشمن توست.

دشمن جرات ندارد در مقابلم به‌من بد بگوید زیرا از شنیدنش تنم به‌لرزه می‌افتد (از خشم یا از غصه)

تو از آن دشمن‌، دشمن‌تر هستی زیرا آنچه‌را که بدخواه و دشمن من در پنهان می‌گوید به‌من می‌رسانی.

آدم سخن‌چین، جنگ‌ و دشمنی‌های کهنه را تازه می‌کند و و آدم‌های خوب و ساده‌دل را به‌خشم و دشمنی می‌آورد.

از هم‌صحبتی و هم‌نشینی با چنین آدمهایی که جنگ‌افروزی و فتنه‌انگیزی می‌کنند‌، بپرهیز!

در زندان بودن بهتر از دشمنی و کینه‌ورزی است.

میان دو نفر، جنگ و دشمنی همچون آتشی سوزاننده است و آدم سخن‌چین بدبخت در این‌میان هیزم‌کش است. (یعنی همچون هیزم‌کش دوزخ جای او در دوزخ است)