بخش ۱۰ - حکایت کرکس با زغن

روزی کرکسی به زغنی گفت: کسی دوربین‌تر و تیزبین‌تر از من وجود ندارد.

زغن گفت قابل قبول نیست؛ بیا امتحان کنیم تا چه‌می‌توانی در این دشت ببینی.

شنیده‌ام که (کرکس) مقدار راه سفر یک‌روزه را از بلندی دید.

و گفت‌: اگر باور می‌کنی در آن دشت دوردست، یک دانه‌گندم را می‌بینم.

زغن از تعجب و شگفتی فراوان‌، بی‌صبر شد؛ از اوج آسمان به پایین آمدند.

وقتی که کرکس به‌نزدیک آن دانه آمد؛ دامی بر پای او گره شد.

ندانست از آن دانه‌ای خوردنش‌، که دهر افکند دام در گردنش

هر صدفی‌، در و مروارید ندارد؛ تیر رامی هر بار به‌هدف نمی‌خورد. («رامی» یا ابن‌حرب، نام شخصی در صدر اسلام)

زغن به او گفت از آن دانه دیدن و تیزبینی چه سود؟ وقتی که نتوانستی دام دشمن را ببینی.

شنیده‌ام درحالیکه گردن دربند بود می‌گفت: از تقدیر، نمی‌توان گریخت.

وقتی که اجل، قصد کشتن او کرد؛ قضا چشم تیزبین او را بست.

در دریایی که بی‌پایان است؛ غرور و زور شناگر چاره‌ساز نیست.