بخش ۲۶ - حکایت

شنیده‌ام که در گذرگاهی تنگ و شلوغ، پای خلیفه عمر ناخواسته بر پشت پای گدایی رفت.

آن گدای بینوا نشناخت که چه کسی پا روی پایش گذاشته است؛ چراکه انسانِ آسیب‌دیده و رنجور در هنگام خشم، توانایی تشخیص دوست را از دشمن ندارد.

گدا با عصبانیت بر سر او فریاد زد: «مگر کوری؟» عمر، آن پیشوای دادگر، در پاسخش گفت:

کور نیستم، بلکه اشتباهی پیش آمد و متوجه نشدم؛ از گناه و تقصیر من چشم‌پوشی کن و مرا ببخش.

بزرگان دین چه انسان‌های باانصاف و منصفی بوده‌اند که در برابر زیردستان و فرودستانِ جامعه تا این اندازه متواضع و بردبار رفتار می‌کردند.

انسان دانا و برگزیده همواره اهل تواضع است؛ همانند شاخه درختی که هرچه پربارتر و پرمیوه‌تر باشد، سنگین‌تر شده و بیشتر سر به زیر و نزدیک زمین خم می‌شود.

در فردای قیامت، انسان‌های فروتن احساس سربلندی و افتخار می‌کنند؛ اما گردن‌کشان و متکبران از شرمساری سر به زیر و سرافکنده خواهند بود.

اگر از حساب‌وکتابِ روز قیامت هراس داری، از لغزش و خطای فردی که ضعیف‌تر از توست و از قدرت تو می‌ترسد، بگذر و عفو پیشه کن.

بیهوده و گستاخانه بر افراد ناتوان و زیردست خود ستم روا مدار؛ زیرا فراموش نکن که بالاتر از قدرت و دستِ تو نیز قدرتی برتر (قدرت پروردگار) حاکم است.