بخش ۳ - حکایت ابراهیم علیه‌السلام

شنیدم که به مدت یک هفته، هیچ مسافر در راه مانده‌ای به منزل ابراهیم خلیل، که از شدت مهمان‌نوازی همچون مهمانسرایی بود، نیامد.

ابراهیم به خاطر خوش‌خویی‌اش غذا نمی‌خورد مگر اینکه مستمندی را در راه می‌دید و او را نیز در غذایش شریک می‌کرد.

به همین خاطر از منزل بیرون رفت و به هر سمت نظاره انداخت و اطراف را مشاهده کرد.

او پیرمردی را دید که وسط بیابان ایستاده بود و پیری، همچون گرد سفیدی بر سر و مویش نشسته بود.

ابراهیم برای دلگرمی به او سلامی کرد و به شیوه بزرگمنشان او را برای غذا خوردن آواز داد.

ابراهیم به او گفت: ای که تمام مردمک چشمم را فرا گرفته‌ای (نشان از توجه و محبت ابراهیم به پیرمرد) مروت به خرج بده و بیا و نان و نمکی در منزل من بخور.

پیرمرد وقتی خلق‌وخوی ابراهیم را والا دید، درخواست او را قبول کرد و با شوق از جا پرید و به راه افتاد.

نگاهبانان و ملازمان منزل ابراهیم پیرمرد را با احترام نشاندند.

ابراهیم فرمان داد و ترتیب سفره‌ای دادند. همه دور سفره نشستد.

زمانی که جمع غذا را با نام خدا شروع کردند، صدایی از پیرمرد به گوش کسی نرسید.

ابراهیم به او گفت: ای پیرمرد کهنسال، تو را همچون پیران دیگر، که خلوص و شوق الهی دارند، نمی‌بینم.

مگر شرط نیست که وقتی غذا می‌خوری، آن را با نام خدا آغاز کنی؟

پیرمرد گفت: من راه و طریقی را که از پیشینیان آتش‌پرستم نشنیده باشم، نمی‌پذیرم.

ابراهیم که از اولیای خدا (خوش‌قدم و فرخنده) بود، متوجه شد که این پیرمرد آتش‌پرست بوده و از لحاظ روحی و اعتقادی، حال بسیار بد و تباهی دارد.

ابراهیم وقتی متوجه شد که پیرمرد با توحید بیگانه است او را با خواری از پیش خود راند؛ چراکه انکارکنندهٔ خدا نزد پاکان و اهل حق پلید است و باید آن را رفع کرد (یا: چراکه ناپسند است پلیدی نزد پاکان باشد و باید از شرش خلاص شد).

فرشته وحی پیکی از سوی خداوند بزرگ آورد و با چهره‌ای پرهیبت و سرزنش‌کنان گفت: ای ابراهیم!

خداوند می‌فرماید که من صد سال به او عمر و روزی داده‌ام، اما تو تنها در یک لحظه از او خشم گرفتی.

اگر او به آتش سجده می‌کند، تو چرا از بخشش به او دست می‌کشی؟