بخش ۲۸ - حکایت

جوانی دست بخشش را باز‌کرده و به پولی، نیاز پیری را برآورده بود.

دست تقدیر به جرمی او را گرفتار کرد و حاکم به قتل و کشتنش فرمان داد.

آمد و شد ترکان و شحنگان و فریاد و هیاهوی مردم در همه جا پیچیده بود.

هنگامیکه آن پیر (که جوان را می‌شناخت) در آن آشوب، جوان را اسیر و گرفتار دست خلایق دید.

دلش بر (حال) آن جوان‌، غمگین و ریش شد زیرا روزی دل او را شاد کرده بود.

گریه سر داد و آواز برآورد که «حاکم مُرد و نیکی‌هایش را با خود بُرد»

دست گریه و افسوس برهم می‌زد و شحنگان این را دیدند.

(آنها نیز) به فریاد و فغان افتادند و بر سر و روی کوبان؛

پیاده و با شتاب تا بارگاه حاکم دویدند و حاکم را بر تخت (و زنده‌) یافتند.

جوان (در این گیر و دار) گریخت؛ آن پیر را گردن‌بسته به حضور حاکم بردند.

(حاکم‌) او را ترساند و بر او هیبت و قهر نمود که «از مرگ من (و آرزوی مرگ من) چه می‌خواستی‌؟»

چون‌که خوی و رفتار من نیک و درست است؛ تو چرا برای من بد می‌خواهی؟

آن پیر شجاع گفت‌: ای کسی که جهان حلقه‌در‌گوش و فرمان‌بَر حُکم توست.

به یک حرف دروغ که «سلطان مُرد» تو نمردی اما بیچاره‌ای از مردن نجات‌یافت.

سلطان چنان از این سخن و درس، شاد شد که چیزی به او بخشید و او را تنبیه نکرد.

در سوی دیگر، آن جوان، افتان و خیزان به هر سو می‌دوید.

شخصی از او پرسید: چه کردی که از کشته‌شدن نجات یافتی؟

به او گفت: ای هوشمند دانا، به  شاد‌کردن دلی و پولی ناچیز، از بند رَستم.

آدمی تخم نیکی را از آن می‌کارد که روز نیاز و درماندگی از آن بهره ببرد.

جوی و ذره‌ای نیکی، بلایی بزرگ را از سر بگرداند‌، شنیده‌ای که ضربه عصایی عوجی را کشت. (اشاره است به داستان عوج ابن عوق و ضربه عصای موسی)

روش و سخن درست را باید از مصطفا و رسول شنید که «بخشایش و خیر، دفع بلاست»

دشمن (و شرّ) در این سرزمین که «بوبکر سعد» فرمان‌روا و شاه آن است جایی ندارد.

ای کسی که جهان از دیدن تو شاد است، جهانی بگیر که شادی و لبخند بر چهره‌ات بادا!

در زمانه و عهدی که تو فرمان‌روایی کسی چیزی از کسی (به‌ستم‌) نبُرد و گلی از خاری آزرده نشد.

سایه لطف حق بر زمینی و همچون پیمبر بر همگان مهربان و «رحمة للعالمین‌» هستی.

اگر قدر تو را ندانند چه غم و چه‌باک؟ شب قدر را نیز قدر نمی‌دانند.