بخش ۱۷ - حکایت درویش با روباه

شخصی روباهی را دید که دست و پا نداشت، با دیدن این وضعیت در کار خلقت آن توسط خداوند شگفت زده شد.

که این روباه با این شرایط چطوری زندگی خود را سپری می‌کند و غذا را چگونه بدست می‌آورد.

در همین حین که مرد به این موضوع فکر میکرد، شیری را دید که شغالی را شکار کرده بود.

شیر، شغال را خورد و ته مانده آنرا رها کرد. روباه نیز ته مانده شکار شیر را خورد و سیر شد.

روز بعدی نیز اتفاقی مشابه افتاد و دوباره روباه به نحوی سیر شد.

مرد از آنچه با چشمانش دیده بود کاملا مطمئن شد و یقین پیدا کرد برای کسب روزی می تواند تنها به قدرت روزی‌رسانی خدواند تکیه کند.

با خود گفت از این به بعد میخواهم مانند مورچه که بی آزار است گوشه‌ای بنشینم چون خداوند خودش روزی را میرساند، همانطور که فیل‌ها با آن همه قدرتشان، بوسیله زورشان سیر نمی‌شوند بلکه این خداوند است که به آن‌ها روزی میرساند.

زَنَخدان (چالِ روی فکِ پایین صورت) را به یقیه چسباند یعنی سر فرو آورد به حالت نیاز. شروع کرد به راز و نیاز (تمنا) که خداوند از غیب جایی که او نمی‌داند روزی او را بفرستد.

در این مدت هیچ کسی، نه آشنا و نه غریبه، به او توجه نکرده و به فکر او نبودند. مرد چنان لاغر شده بود که تنها پوست و استخوانش باقی مانده بود.

زمانیکه از شدت ضعف طاقت و صبرش را از دست داده بود و هوش و حواس درستی برایش نمانده بود، ناگهان ندایی درونی را شنید که:

ای حیله‌گر! تو باید همانند آن شیر درنده باشی که شکار میکرد، نه شبیه آن روباه شَلی که دست و پا نداشت!

باید انقدر تلاش کنی که مثل شیر هم خودت را سیر کنی و هم بقیه را؛ نه آنکه همانند یک روباه بی دست و پا، محتاج ته مانده‌ی غذای دیگران باشی تا سیر شوی!

کسی که مانند شیر، گردن کلفت و قوی است، اگر خودش را مانند یک روباه بی دست و پا به زمین بیندازد، وجود و شرافت یک سگ از او بیشتر است.

روزی خودت را با تلاش و به دست خودت فراهم کن و با دیگران بخور نه اینکه منتظر باشی که ته مانده غذای دیگران را بخوری.

تا می توانی به همت بازو، مردانگی و کوشش خودت روزی کسب کن، که این سعی و تلاش تو بیهوده نخواهد بود زیرا در ترازوی اعمالت ثبت میشود و به آن پاداش داده می‌شود.

مثل مرد باش، زحمت بکش و کار کن و به دیگران آسایش و راحتی برسان چراکه آدم سست‌عنصر و بی‌عرضه منتظر کمک دیگران است.

ای جوان! تو باید دست پیران را بگیری و به آنان کمک کنی نه آنکه خودت را به زمین بیندازی تا دیگران کمکت کنند.

خداوند به بندگانی لطف می کند و گناهانشان را می آمرزد که دیگران به لطف وجود آنان در آسایش باشند و کمک رسان دیگران باشد.

کسی که عاقل باشد، به دیگران می بخشد اما آنکه بی عقل و تهی از خرد باشد و بر کمک به دیگران همت نکند به جز تن و پوست ظاهری چیزی ندارد.

مطمئناً کسی در دنیا و آخرت خوشبخت و سعادتمند خواهد شد که به خلق خدا کمک و یاری می‌رساند.