غزل شمارهٔ ۹

هوش مصنوعی: جایی که من هستم، نمی‌دانم بهشت است یا بهار، اما به طور قطع اشتباه کرده‌ام، چون دیدار محبوبم آنجا قرار دارد.

هوش مصنوعی: عشق و زیبایی آنقدر بزرگ و سنگین است که وجود من کوچک و ناتوان از تحمل آن است.

هوش مصنوعی: می‌گویی چرا دل من دیوانه است؟ زیرا که شراب، بهار و زیبایی در آن موج می‌زند.

هوش مصنوعی: من به خاطر دل شکسته‌ام و زیبایی او، دلم پر از هزاران حس و احساس مختلف است.

هوش مصنوعی: ای کاش ناکامی‌ها و شکست‌ها برایم خوشایند باشند، زیرا آنچه که مطابق خواسته‌ام نمی‌شود، به این دلیل است که این وضعیت به دست سرنوشت و روزگار است.

هوش مصنوعی: میان کشته‌شدگان، کسانی هستند که تو را در یاد دارند و فداکاری‌های تو را گرامی می‌دارند. وجود شهیدان همچون شمعی است که بر سر مزار تو روشن است.