غزل شمارهٔ ۳۱

سرم بالش تنم مفرش بسوزد

به هر ناخوش که رفته خوش بسوزد

از آن پنهان نمٰایم آتش خویش

که میترسم دل آتش بسوزد

ز گریه سوختم یا رب که دیدست

که آبی آید و آتش بسوزد

رضی دور از تو می‌سوزد چه حال است

که خس از دوری آتش بسوزد

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

سرم بالش تنم مفرش بسوزد

به هر ناخوش که رفته خوش بسوزد

هوش مصنوعی: سرم روی بالش و بدنم بر روی فرش است. بگذار هر چیز ناخوشی که به گذشته مربوط می‌شود بسوزد و از بین برود.

ز گریه سوختم یا رب که دیدست

که آبی آید و آتش بسوزد

هوش مصنوعی: ای کاش کسی ببیند که چطور از درد و گریه می‌سوزم، در حالی که آب وجود دارد و آتش هنوز هم می‌سوزاند.

رضی دور از تو می‌سوزد چه حال است

که خس از دوری آتش بسوزد

هوش مصنوعی: رضی به خاطر جدایی از تو در عذاب و رنج است، چه برسد به آنکه خس، این گیاه نرم و بی‌دفاع، از دوری آتش بسوزد.