غزل شمارهٔ ۲۵

هوش مصنوعی: چهره‌ات آن‌قدر زیبا و دلرباست که زیبایی گل‌های چمن را تحت‌الشعاع قرار داده و عقل و حوصله را از من گرفته است.

هوش مصنوعی: تنها چیزی که چشمان تو می‌دانند، فتنه و آشوب است و از مردم جز سخن گفتن چیزی نمی‌فهمی. تو با نگاهت از من دور شده‌ای.

هوش مصنوعی: اگر بلبل به خاطر عشق خود بسوزد و گل از عشق تو شعله‌ور شود، چه بسا بوی تو را باد صبا به باغ منتقل کند.

هوش مصنوعی: دست من در دامن تو نشانه‌ای از دوری و غم است که به خاطر فراق تو، سرم را در زیر کفن پنهان کرده‌ام.