برق نگاه

هوش مصنوعی: ما در برابر سیل، مسیر خانه‌مان را باز کردیم و آشیانه‌امان را به دست برق سپردیم.

هوش مصنوعی: من چه اندازه می‌توانم آستین تو را ببوسم، همین قدر که تو من را از درگاه خود دور نکنی.

هوش مصنوعی: به جز تو کسی نیست که با یک نگاهش دل ما را بسوزاند، خودت که آتش به خانه‌ات می‌زنی.

هوش مصنوعی: نخوان داستان رهایی را، چرا که من به صدای دلنشین صبح و اشک‌های شبانگاه خودم وابسته‌ام.

هوش مصنوعی: از حسادت تا حدی به نابودی‌ام می‌انجامد که مانند گلی که در دامان دیگری جای دارد، سر خود را برمی‌افرازد و خود را مست و سرمست نشان می‌دهد تا دلیلی برای وجود خود به دست آورد.

هوش مصنوعی: چند بار باید با ناله و شکایت به تو بگویم که درد و رنج ما را کم کن؟ بگذار از غم و اندوه بمیریم و داستان‌مان را به پایان برسان.