شاهد افلاکی

هوش مصنوعی: محبوب من، زلف‌هایت مانند حالت خودت در عین بی‌نظمی و پریشانی است. مثل باد صبحگاهی که در دل آشفتگی می‌وزد.

هوش مصنوعی: من خاک و غبارم، اشک و درد من هستم. تو محبت و نور منی، تو عشق منی و تو مصدر زندگی منی.

هوش مصنوعی: می‌خواهم تو را در آغوش بگیرم و در کنارم بنشینی تا بتوانی آتش روح و وجودم را خاموش کنی و آرامش به من هدیه کنی.

ای معشوق آسمانی، در مستی من شبیه چشم توام، و در پاکی، تو شبیه اشک من.

هوش مصنوعی: در دل من آتش عشق و تنهایی وجود دارد، اما در چشم کسی که بیدار است، هم نمایان هستم و هم مخفی.

هوش مصنوعی: من صدای لطیف و ملایمی هستم، تو هم نغمات و شعرهایی را می‌سرایی. من مانند موج دریا هستم، و تو همانند حرکات و نوساناتی که در این امواج وجود دارد.

هوش مصنوعی: من از عشق تو دلم پر از آتش است و دلم ز آتش عشق سوخته، اما تو نمی‌بینی که چقدر دردم عمیق است و نمی‌دانی چه مسائلی را در درونم تحمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: دل من به تو تعلق دارد و جانم بدون تو رنج می‌کشد. نخواهم گذاشت که حال خوشم را از تو بگیرند و خود را در دشواری نگه‌دارم و در عوض تو از من چیزی نخواهی گرفت.

هوش مصنوعی: ای چشم، به کجا می‌نگری؟ چرا نگاهت به سوی من نیست؟ شاید اگر به من نگاه کنی، دیگر به سمت من نگردانی.