بخش ۶۱ - حکایت

هوش مصنوعی: به الاغ گفتند: چرا بار تو این‌طور سنگین است؟ او پاسخ داد: به خاطر زخم‌هایی که از چوب و میله خورده‌ام.

هوش مصنوعی: زمانی که من در سکوت و تاریکی نشستم، با چوبی به من ضربه زدند تا به نهایت کارم رسیدم.

هوش مصنوعی: هرکس که در مباحثه و گفت‌وگو دانشش را نشان ندهد، در واقع نشانی از درک و فهمی ندارد و مانند یک فرد خاموش و بی‌صداست.

هوش مصنوعی: سخن به اندازه صداقت و درستی‌اش اعتبار دارد. اگر سخنی از راستی عبور کند و ناشفاف باشد، ارزش و استحکام خود را از دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: اگر سخن بد باشد، کینه و دشمنی خواهد آورد، اما اگر سخن خوشایند باشد، نشان‌دهنده‌ی هوش و ذکاوت است.

هوش مصنوعی: سخنان تازه و نو مانند نسیم بهار تازگی و جان بخشی دارند و به مانند کلیدهایی هستند که در را به روی موفقیت و دستاوردها می‌گشایند.

هوش مصنوعی: سخن بازگو کننده رازهای پنهان است، بنابراین جلوی این گفتار را نگیر، زیرا توانا نیستی که آن را محدود کنی.

هوش مصنوعی: سخنانی که از روی علم و ذکاوت گفته می‌شود، همچون مرواریدی است که در گوش می‌نشیند و ارزش و زیبایی خاصی دارد.