بخش ۱۲۹ - در معذرت و فروتنی خود و تاریخ کتاب

هوش مصنوعی: دل‌های پاک ساکنان قبرستان، پر از نور و آرامش الهی است.

هوش مصنوعی: همه قبل از من در این زمینه شعر گفتند و بیشتر از من در این کار کوشیده‌اند.

هوش مصنوعی: چه کس می‌تواند به زیبایی‌های خالی از عیب بنویسد؟ در حالی که من که خاکی و ناتوان هستم، چگونه می‌توانم چیزی بگویم؟

هوش مصنوعی: اما روح‌های زندهٔ آن‌ها به بندگانشان انرژی و قوت بخشیده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر در کوزه حتی یک قطره وجود داشته باشد، از آن دریاها و عظمت‌هاست.

هوش مصنوعی: روح او همچون رازدار و محرم من بود و هیچگاه من را از لطف و بخشش خود محروم نکرد.

هوش مصنوعی: من از ادب آنها درس گرفته‌ام و خود را بی‌ادب نمی‌کنم، حتی اگر بخواهم به غارت و تصرف آنها بپردازم.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر ناخرسندی‌های خود غمگین بود، اما اکنون که کم و کاستی‌های خود را قبول کرده‌ام، آرامش یافته‌ام.

هوش مصنوعی: چیزی که به زیبایی بیان شده و در کلام کسی به بار نمی‌نشیند، برای کسی بار سنگینی نمی‌شود یا به زحمت نمی‌افتد.

هوش مصنوعی: بدون شک، از نعمت‌ها و بهره‌ها به مقدار فراوان بهره‌مند شدم و هر روز چیزهای جدید و تازه‌ای به دست آوردم.

هوش مصنوعی: اگر نگویم که چه چیزی بهتر است، او که دل و عقلش روشن است، خود می‌داند که کدام یک زهر است و کدام یک قند.

هوش مصنوعی: این نعمت‌ها و بخشش‌ها از منبعی الهی و آسمانی به ما رسیده‌اند.

هوش مصنوعی: در این سخن، چیزی بی‌ارزش وجود ندارد. این موضوع به‌سادگی به‌نوعی دروازه‌ای گرانبها و با اهمیت است.

هوش مصنوعی: مقصود من از نوشته‌هایم به عمق و معناست، نه فقط کلمات و عباراتی که به زیبایی شکل‌دهی شده‌اند.

هوش مصنوعی: وقتی تاریخ را بررسی کردم، متوجه شدم که هفتصد سال و سی و سه سال گذشته است.

هوش مصنوعی: من این نامهٔ ارزشمند را به نام این بزرگوار نوشتم.

هوش مصنوعی: زمانی که سال به پایان رسید، ماه کامل را به شب قدرش ختم کردم.

هوش مصنوعی: شب قدر از شب‌های بسیار با ارزش و مهم است و روزش هم روز عید است. چشم بدخواهان از این کمال و عظمت دور است و نمی‌تواند به آن آسیب بزند.