غزل شمارهٔ ۹۱

هوش مصنوعی: لاله کروی قرمز رنگ در شراب افیونی خود را حل کرده و نرگس و گل را نابود کرده است.

هوش مصنوعی: از گل‌های خوشبو و زیبا در دنیا، بوی مشک خالص و طبیعی پخش شده است.

هوش مصنوعی: صدای دل‌انگیز پرندگان صبحگاهی، شور و شوقی را در دل مست‌ها ایجاد کرده و آنها را به خواب می‌برد.

هوش مصنوعی: پرندهٔ خوش‌خوان از عشق گل در باغ، صدای ساز و نوازش را به گوش می‌رساند.

هوش مصنوعی: شرم بر لاله باد! او چرا برای پوشاندن چهره‌ام نقاب بر چهره زده است؟

هوش مصنوعی: در محفل غم او، از هر سو دل‌های سوخته‌اش را به نشانه درد و یاد او به کباب تبدیل کرده‌اند.

هوش مصنوعی: من در مورد تیر و خطا صحبت می‌کنم و می‌گویم که اگر کسی ترک کند، تیرش به هدف نمی‌خورد. منظور این است که کلمات من ممکن است به اشتباه فهمیده شود، زیرا هر کسی توانایی درستی در درک مسائل ندارد.

هوش مصنوعی: به معنای این است که زیبایی و قامت او همچون سرو نیست، اما با این حال، او توانسته است تعداد زیادی از دیگران را در خود فریب دهد.

هوش مصنوعی: عاشقان در بهشت جای دارند، اما زهد و پرهیزگاری ما را به عذاب مبتلا کرده است.

هوش مصنوعی: به سرعت لباس پرهیز ما از بین می‌رود، زیرا این قضاوت ما را در تیرگی و ظلمت قرار داده است.