غزل شمارهٔ ۶۶

هوش مصنوعی: یک دختر ایرانی موهای زیبایش را باز کرد و از خانه بیرون آمد و با زیبایی‌اش، همه جا را تحت تاثیر قرار داد.

هوش مصنوعی: دل عاشق به شوخی و بازی به دور گردن حلقه‌ای شکل گرفته و هر رشته مویی که از شانه‌های او رها شده، این شادی و سرخوشی را بیشتر نمایان می‌کند.

هوش مصنوعی: آهی از دل دیوار بلند کشیده شد، گویی تصویری از چهره خودش را که به خانه انداخته بود، دید.

هوش مصنوعی: اشتیاق لب همانند جامی از عقیق است که به خاطر نرمی و لطافت خون، ساغر و پیمانه را از دهن خود دور می‌کند.

هوش مصنوعی: فریاد! چشمانم به خاطر دوری از لب‌های شیرین او مانند دریا پر از درد و ناامیدی شده است.

هوش مصنوعی: ای وای! که جدایی چهره آن ترک زیبا، اساس و پایه عشق من، این عاشق دیوانه را به هم ریخت.

هوش مصنوعی: اگر آن ماه یکتای زیبا به یاد کسی بیفتد، تعجبی ندارد که خورشید نیز از بلندی خود سایه‌ای بر ویرانه‌ای بیفکند.