غزل شمارهٔ ۶۴

هوش مصنوعی: ترک کرده‌ام، ببینم نرگس دلربایت چه خواهد کرد. با یاری که از نظر من پسندیده است و پیمان محبتش را نخواهم فراموش کرد.

هوش مصنوعی: نگرانی از دو دلی و تصمیم به جدایی باعث می‌شود که بگویی که من هیچ‌چیز ندارم، اما در عوض تو را می‌بینم و وجودت را حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: ارتباط تو با دیگران در حال افزایش است و بسیاری هم این را می‌گویند: سریع عهد خود را بشکن، چون این پیمان تو را متضرر کرده است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که جانم را ندهی، تیر زخم بر دلم را نشان نخواهد داد. این تیر که اکنون از دست تو به دلم افتاده، اثر خود را نشان نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: من از دست رفته‌ام و تو دیگر در دسترس نیستی، پس چه باید بکنم اگر از دست تو چیزی به من نرسد؟

هوش مصنوعی: ما هرگز نمی‌توانیم بدون یاد تو بر جای دیگری بنشینیم، حتی اگر خودمان هم کسی را نبینیم که نشسته باشد.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق تو، تعداد زیادی آهوان و بره‌ها در دام افتادند، اما تو هرگز در دام نیفتادی و هیچ‌کس هم نتوانست تو را از دام رهایی بخشد.

هوش مصنوعی: اگر بر سر ما تیغ نکشی و به ما حمله کنی، ما سرمان را نمی‌پیچیم و این نشان از بی‌وفایی توست که از دام تو فرار می‌کند.

هوش مصنوعی: ای اوحدی، تا کنون از عشق ندیدم که چشمانت را تا صبح باز کردی، چه کسی بود که باعث شد اینگونه چشم‌هایت را ببندی؟