غزل شمارهٔ ۶۱

هوش مصنوعی: اشک‌های ما مانند آب زلال و روشنی در آسمان توست، اما اشک‌های ما به چشم خود ما نیامده و ناپیداست.

هوش مصنوعی: من در تلاش خواهم بود تا همچون آسمان که در ویژگی‌هایش تلاش کرده، به گرداگرد آن بچرخم و سعی کنم.

هوش مصنوعی: خون دل من ریخته شده و دلگیرم، به خاطر نوا و صدای تو، در دل من احساس مشکلات را به وجود آوردی.

هوش مصنوعی: ای خط سبز تو، نشانه عشق من است. اما کمتر بنویس درباره چیزی که باعث مرگ ما شد.

هوش مصنوعی: دیروز، نوشتم درباره‌ی حال و روز خودم که با دلم چه بر سرم آمده، ولی کسی نشنید و در نتیجه، دلم به شدت غمگین و شکسته شد.

هوش مصنوعی: ای آنکه زلف و خال تو مانند شب تار است، در دل و جانم غم لیلی تو را دارم.

هوش مصنوعی: هرچند که تو در میان ترک‌ها ارزشی نداری، اما برای ما، ای ترک، فقط یک لحظه با ما بمان.

هوش مصنوعی: اگر دل من را به بت‌پرستان بدهند، من هم بت‌پرست می‌شوم، زیرا دل خود را به تو داده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر در پی نجات از عشق هستی، بدان که حتی اوحدی هم نمی‌تواند به تو راهی نشان دهد یا جایی برایت پیدا کند.