غزل شمارهٔ ۶۰

هوش مصنوعی: دوست عزیزم محبتش را از من دریغ کرد و پیمان را شکست. عشق اصلی تبدیل به درد شد و هیچ راه حلی برای آن وجود ندارد، مثل این که به اشتباه به صلیب اشاره می‌کنند.

هوش مصنوعی: من در بی‌پناهی و بی‌دوستی خوار و ذلیل شده‌ام، مانند انسانی که بدون عشق و وصال دوستش زندگی می‌کند. حالتی زار و پریشان دارم، همانند قصه‌ی بلبل که بدون گل و زیبایی رویش اسیر عذاب و اندوه است.

هوش مصنوعی: عزیزم، مدت زیادی گذشته و من در انتظار تو سوخته‌ام. یا نگاهی به من بینداز بدون هیچ تقابلی، یا حداقل با نگاهی ساده به من نزدیک شو.

هوش مصنوعی: ما از تو محبت و صداقت خواسته‌ایم، ای معشوق، نه مانند دیگران که به ظاهر و زیبایی عشق می‌ورزند، ما به عمق احساسات اهمیت می‌دهیم.

هوش مصنوعی: عشق و جذابیت زیبایی‌های ظاهری برای افراد نادان جای تعجب ندارد؛ مثل اینکه یک کودک از خرما چه انتظاری جز خوردن دارد.

هوش مصنوعی: اگر ابروهایی مانند محراب به سمت مسجد بیفتد، صدای امام بلند می‌شود و خطیب در سخنرانی‌اش دچار اشتباه می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر حیات خود را در راه رسیدن به تو به خطر بیندازم، فایده‌ای ندارد؛ چون برای من مقدر نشده است که به تو برسم.

هوش مصنوعی: تنها راهی که باقی مانده صبر کردن است، چون چهره‌اش مانند آفتاب دل را می‌رباید. مگر اینکه کسی بتواند با چشمانش آن را پنهان کند.

هوش مصنوعی: ای دل، نگران نباش، زیرا در شهری که افراد بی‌احساس و بی‌کلام عاشقان را مورد آزار قرار می‌دهند، تنها و غریب خواهی ماند.