غزل شمارهٔ ۵۵

هوش مصنوعی: از آن دوستی که به خاطرش غمگینم، درخواست دارم که او را تسلی بدهی، ای پروردگار؛ و از آن دشمنی که نمی‌خواهد با من دوستی کند، خواهش دارم که او را هم رفیق و هم‌دل بوده، یاری دهی، ای پروردگار.

هوش مصنوعی: در دل او کینه‌ای بزرگ و اندکی محبت جای گرفته است. هر چه این محبت کم می‌شود، تنفرش بیشتر می‌شود. ای خدا، به ما کمک کن.

هوش مصنوعی: دلگیر و آشفته‌ام و آن غمی که دارم، مرا همچون خود آشفته بی‌یار کرده است. خداوند، او را نیز به حال من بینداز.

هوش مصنوعی: آن گل نازک و زیبا، با وجود دشمنانش مانند خاری در کنار خود، شکوفا شده است. ای خدا، او را از خاری رهان کن تا بتواند زیبایی‌اش را نمایش دهد.

هوش مصنوعی: اگر زلف محبوب چون زنجیرش از این لباس دلسوزی می‌رنجید، ای پروردگار! این لباس دلسوزی که من دارم را به زنجیرش تبدیل کن!

هوش مصنوعی: این قلبی که به خاطر عشق و محبت می‌سوزد، مانند آتشی است که یا باید روشن شود یا به آتش تبدیل شود، ای خدا.

هوش مصنوعی: کسی که به درد و ناراحتی من اهمیت نمی‌دهد و به آن باور ندارد، ای خدای بزرگ، کمی او را هم بیمار کن تا درد من را احساس کند.

هوش مصنوعی: چشم او به خوبی همه چیز را می‌فهمد و به خاطر چشمان من از من دور شده است. او در حال مستی است و از وضعیت خود آگاه نیست؛ خدايا، او را بیدار کن.

هوش مصنوعی: هر لحظه دل مرا می‌آزارد و رویاهایم را از بین می‌برد. بخت من در خواب فرورفته و از تو خواهش دارم که آن را بیدار کنی.

هوش مصنوعی: آه من بی‌فایده شده و دل محبوبم به آن توجهی نمی‌کند. به گناه من نگاه نکن و پرکاری او را، ای خدا، بهتر بکن.

هوش مصنوعی: دل من را برد و از دردش گریه می‌کنم و می‌گویم: خدایا، آن کسی که دل من را گرفت، او را محبوب و دلدار قرار بده.

هوش مصنوعی: من از دزدی که به جان و دل به من آسیب رسانده، هیچ آگاهی نداشتم. حالا یک هفته است که در دام این ظالم گرفتار شده‌ام، خداوند، کمکم کن.

هوش مصنوعی: اگر آن بت زیبای من، که از دیگران بالاتر است، بخواهد به من آزار برساند، این آزار برای من آسان است. ای پروردگار، مرا از این آزار رهایی بده.