غزل شمارهٔ ۴۸۵

هوش مصنوعی: در شب گذشته در آرزوی او خوابم برد و اکنون با درد و غم روز را می‌گذرانم.

هوش مصنوعی: هرچند آن محبوب از من فاصله می‌گیرد، اما اگر به او برسم، به پایش می‌افتم.

هوش مصنوعی: وقتی که زلف‌های او به هم ریخته شد، حال من دچار آشفتگی شد. اشتباه کردم که با زلف‌های او درگیر شدم.

هوش مصنوعی: به خاطر او، راز من به روشنی مشخص شده است، زیرا من راز خود را از نگاه کسی پنهان نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: من در دام بداندیشان گرفتار شدم، زیرا نکته‌های نیک دوستانم را نادیده گرفتم.

هوش مصنوعی: به خاطر بوی محبوبی که چشمم او را ببیند، با مژگانم به خاک پای او رفتم.

هوش مصنوعی: دل او گمان می‌کند که من داستان‌هایی را با باد صبا از اشک‌های خودم گفته‌ام.

هوش مصنوعی: از زمانی که زلف مشکی او را دیدم، نمی‌توانم شب‌ها به خواب بروم اگر یاد او در ذهنم نباشد، حتی اگر بخوابم.

هوش مصنوعی: چشمان اوحدی به خاطر زیبایی خاصی که دارد، زبانش به وصف معشوق مشغول است، زیرا که در پی وصل او هستم.