غزل شمارهٔ ۴۵۲

هوش مصنوعی: چه کسی حال پریشان و دل‌باخته‌ام را به من رسانده است؟ آیا خبری از آن معشوق با چهره‌ی زیبا و خال مشکین به من رسیده است؟

هوش مصنوعی: هر صبح وقتی که زلفش به شب می‌ماند و دلم در دست اوست، همانند دستی است که در باد شمالی قرار دارد، و این باد شمالی خوشایند است!

هوش مصنوعی: هیچ تمایلی به من وجود ندارد، زیرا آنکه به خاطر زیبایی صورتش شیفته شده‌ام، خود هیچ احساس تمایلی به من ندارد. دل من از عشق او پر است و این احساس در وجودم مانند خونی جاری است.

هوش مصنوعی: دل من را به خاطر شخص دیگری مشغول کرده‌ام، کسی که نه به فکر نزدیکی است و نه امیدی به دوری‌اش دارم.

هوش مصنوعی: علاقه و تمایل به بوسیدن دست او گاهی اوقات باعث می‌شود که به اشتباه قدم از صف نطیق خارج کنم. این نشان‌دهنده‌ی آن است که عشق و محبت می‌تواند انسان را به رفتارهای غیرمنتظره و نادرستی وادار کند.

هوش مصنوعی: مدت‌ها بود که به امید رسیدن به معشوقم خواب می‌رفتم، اما حالا چند وقتی است که به خاطر خیال او دیگر خوابم نمی‌برد.

هوش مصنوعی: بدون حضور دوست نمی‌توانیم بگوییم که: ماهی تنها یک سال است، بلکه آنچه که با او به سر می‌بریم نه به ماه مربوط می‌شود و نه به سال.

هوش مصنوعی: دل من حالتی دارد که نمی‌توانم وصفش کنم. بهتر است این حالت را نه با کلمات بیان کنم و نه به تصویر بکشم.

هوش مصنوعی: تو صبر را خواستی و من توانایی فرمانت را ندارم، زیرا زیبایی صبر از من نشأت می‌گیرد که به زیبایی تو مشتاقم.

هوش مصنوعی: ناله و شکایت تو هیچ فایده‌ای ندارد، زیرا دوستت همانند کسی است که با بی‌توجهی به مشکلات تو فقط گوشه‌ای نشسته و به احوال تو گوش می‌دهد.