غزل شمارهٔ ۴۳۵

هوش مصنوعی: اشکالی ندارد اگر من دوستانه به کسی عشق بورزم، حتی اگر آن شخص چهره‌ای داشته باشد که شایسته دشمنی است.

هوش مصنوعی: دشمن بگوید که از من کناره می‌گیرد، اما من هرگز دست از دامن او نخواهم کشید.

هوش مصنوعی: اگر از دری که ماهی در آن زندگی می‌کند یعنی مهر و محبت، درآیی، همیشه از روزنه‌اش دور نشو.

هوش مصنوعی: من هیچ‌کس را نمی‌خواهم که به دور او بگردد تا باد بر پیراهنش بوزد.

هوش مصنوعی: اگر درد و ناراحتی من بسیار شدید باشد، می‌تواند حتی سنگ را هم ذوب کند؛ وقتی دل آدم قوی و محکم باشد، مانند آهن.

هوش مصنوعی: اگر عشق و عقل را با هم ترکیب کنند، با وجود این که سال‌ها در کنار هم باشند، نتوانند به خوبی و یکدلی عمل کنند.

هوش مصنوعی: آنکه جز سرکشی و زورگویی با من هیچ کار نکرد، اگر من بمیرم، خون من بر گردن اوست.

هوش مصنوعی: اگر دل من نسوزد، عیبی ندارد که برای مرده‌ام ناله و شیون کنم، چون او خود ارزش این شیون را ندارد.

هوش مصنوعی: اگر با یاری که رنگش شبیه گندم است، تمایل داری، پس بهترین بهره را از او ببر و از ثمره‌اش استفاده کن.