غزل شمارهٔ ۴۳۱

هوش مصنوعی: ای دل، دیگر پا را از راه دوست نکش، چون اکنون به هنگام نماز سر از قبله برمیداری.

هوش مصنوعی: اگر در درگاه محبوب قرار بگیری، تنها به دور آن بگرد و خودت را به زحمت نینداز.

هوش مصنوعی: از ناز و فریب او چرا ناله می‌کنی؟ شرم بر تو باد که او به تو گفت: از او خواسته‌ای و ناز و افسونش را رها کن.

هوش مصنوعی: نسیم باد، بوی آن معشوق را بیاور و دیگر مرا در آتش غم و اندوهی که دارم نگذار بسوزم.

هوش مصنوعی: به کسی که در حلقهٔ آن معشوق قرار دارد بگو که: بیشتر از آنچه که بر صورت من از غم و غصه نقش و رد خون دل هست، نکش.

هوش مصنوعی: اگر لب به بوسه نمی‌زنی، رخسارت را به عاشقان نشان نده، زیرا اگر دانه‌ای در این دشت نیست، دام را باز نکن.

هوش مصنوعی: پس از این که او را ببینم و بخواهمش، نگو که: ای یار دلنواز، پرده را از روی چهره‌ات بردار.

هوش مصنوعی: روزی سر توده مویی را که بلند و پریشان بود، به زلف کسی نشان دادم و او در جواب گفت: اوحدی، این موها را بیش از حد دراز نکن.

هوش مصنوعی: اگر خزانهٔ محمود را نداری، دلیرانه به دنبال زیبایی‌های ایاز نرو.