غزل شمارهٔ ۴۰۸

هوش مصنوعی: آن کس که به سرعت و بی‌وفایی خود را در عشق نشان داده بود، دوباره به زمین افتاد. من به او گفتم که عاشق او هستم، و او فکر کرد که این فقط یک ادعاست.

هوش مصنوعی: گفتم که حقیقت از پشت پرده آشکار می‌شود، اما در واقع در ژرفای وجود او پنهان مانده است.

هوش مصنوعی: وقتی می‌خواهم او را با بوسه‌ای لمس کنم، قصدی دارم که او را از نابودی نجات دهم، اما زبانش باعث می‌شود که دوباره در درد و مصیبت گرفتار شوم.

هوش مصنوعی: دل من هیچ‌گاه از درد رهایی نمی‌یابد. ببین چگونه دل‌تنگی او مرا به شدت تحت تأثیر قرار داده است و حالا دوباره به یادش می‌افتم.

هوش مصنوعی: عشق من آنقدر حیرت‌انگیز است که اگر آشکار شود، جای تعجب نیست؛ چون چهره‌ام از نگاه او پنهان مانده است.

هوش مصنوعی: چشمان او قلبم را سوزاند و صورتش دلم را دزدید. ببین که چگونه در دل و جانم گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: از شوق زیبایی و مو و قامت او، زبان من به ناله و فریاد افتاد و نتوانستم خود را کنترل کنم.

هوش مصنوعی: او سوار بر اسب می‌رود و خیلی شتابزده است، در حالی که دلش به آرامی و بدون عجله دنبال او حرکت می‌کند و از او عقب مانده است.

هوش مصنوعی: می‌گویند که اوحدی به خاطر غم عشقش به شدت می‌سوزد، اما اوحدی در حالتی نیست که به طور کامل زمین‌گیر شده باشد و هنوز امیدهایی در دل دارد.