غزل شمارهٔ ۴۰۲

هوش مصنوعی: هرچند از تو دورم، اما تحمل دوری‌ات را ندارم، ای روشنایی من! کاش دوری من از تو باعث فراموشی‌ام نشود.

هوش مصنوعی: دل من چگونه می‌تواند صبر کند؟ چون اول گلی که از خاک کوی تو برداشتند، مرا شکل دادند.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم به زیبایی و جاذبه‌ی چشمان تو بی‌توجه باشم، حتی اگر تیرهایی که به سوی من پرتاب می‌شود، از چشم و غمزه‌ی تو باشد.

هوش مصنوعی: من جان و دل و همه چیزم را فدای تو می‌کنم و از تو درخواست دارم که جگرم را نصیب خون نکن، زیرا من هیچ گناهی نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: هرگز درباره موهای تو صحبت نمی‌کنم، زیرا داستانش بسیار طولانی است. همچنین از جدایی‌ات نام نمی‌برم، چون این کار گناهی بزرگ است.

هوش مصنوعی: من بارها این نامه را برای تو فرستادم، اما متأسفانه مدت زیادی است که منتظر جواب تو هستم و خبری از بشیر نیست.

هوش مصنوعی: کی نامهٔ پیوستگی تو به دستم خواهد رسید؟ زمانی که از روی تکبر، نام من را خودت ننویسی و به نویسنده نیز نگویی.

هوش مصنوعی: گوش‌هایت را به صدای ناله‌ام بسپار و وضعیت دل‌تنگی‌ام را ببین. تا زمانی که به خدایی که شنوا و بیناست، ناله نکنم.

هوش مصنوعی: دل ناچار است که با خولی سازگار شود، زیرا از دیدن چهره تو راه فراری ندارد.

هوش مصنوعی: اوحدی به همه، چه جوانان و چه پیران، آشکار می‌سازد که تو محبوب جوانان هستی و انتظار عاشق‌های پیر بر توست.