غزل شمارهٔ ۳۷۲

هوش مصنوعی: امشب آن ماه چهره‌اش دل مرا به‌دست آورده است، او را بگیرید و در این شب تاریک، از مسیر خود منحرف شوید.

هوش مصنوعی: اگر شمعی خاموش شود، از سوختن دل و آه من روشنایی‌ای باقی نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: چهره‌اش را به خاطر ناله و خواهش خود نرم نکنید و از هر طرف او را با تنفر بگیرید.

هوش مصنوعی: دل من ناگهان به دست کسی افتاد و وقتی که متوجه شدم، از او خواهش کنید که از حال من باخبر شود و ناگهان او را به سمت من بیاورید.

هوش مصنوعی: این داستان خیلی طولانی است، نیازی نیست بپرسید او چه کار کرد. فقط بگویید: دلی گم شده است و بحث را کوتاه کنید.

هوش مصنوعی: اگر زلف معشوق به دستت بیفتد، از چهره و لب او یک بوسه نمی‌خواهی، بلکه ده بوسه یا حتی پنجاه بوسه بگیر.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زنده‌ام، او را به من برسانید. وقتی که مرده شوم، مهم نیست که او بیاید یا اینکه او را بگیرید.

هوش مصنوعی: دل ما مانند زندانی است که همه چیز در آن به خاطر جذابیت اوست. دل‌هایی که تمایل به فرار دارند، در این فضای جذاب گرفتار می‌شوند.

هوش مصنوعی: اگر او امشب به خواسته دل من پاسخ ندهد، فردا به درون می‌آیم و از شاه درخواست می‌کنم.