غزل شمارهٔ ۳۵۰

هوش مصنوعی: دل من بر اثر دلیلی ناشناخته به تو وابسته می‌شود و از این احساس بدی در من به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: وقتی موی تو را می‌بینم، احساس می‌کنم که گرفتار شدم و اگر بخواهم ابروهای تو را ببیند، تبدیل به کمان می‌شود.

هوش مصنوعی: دوست دارم هر چه زودتر به تو برسم، نکند که این صبر برایم سخت و طاقت‌فرسا شود.

هوش مصنوعی: دل خود را به تو می‌دهم، فقط یک بوسه به من بده تا از آن بوسه دل من با جانم یکی شود.

هوش مصنوعی: اگر امنیتت بر من نیست، کسی را بیاورم که برایم ضمانت کند.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم به خوبی زیبایی لب‌های تو را توصیف کنم، زیرا هنگام یادآوری آن، زبانم نیز به لرزه می‌افتد.

هوش مصنوعی: رأساً، اگرچه عمرم به پایان رسیده و موهایم سپید شده‌اند، به خاطر عشق و رسیدن به تو، دوباره جوانی را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم بگویم که اوحدی به خاطر ترک تو، اگرچه دین و دنیایش آسیب ببیند، چیزی گفت.

هوش مصنوعی: نمی‌توانی با کسی که از او بهره‌ای نمی‌بری، توقع داشته باشی که مثل او رفتار کند یا به او مانند یک فرد دیگر نگاه کنی.