غزل شمارهٔ ۲۹۹

هوش مصنوعی: هر بار که دل من بی‌قرار می‌شود، او نامم می‌برد و با دل ناآرامش، مرا در تنگنا می‌اندازد.

هوش مصنوعی: زمانی که راز دلم مشخص شود، بعد از آن پیامم را به گونه‌ای پنهانی منتقل می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر نگهبان عشق مرا به مهمانی دعوت کند، مرا بر فراز بام خود جای خواهد داد.

هوش مصنوعی: چشم من هرگز روی غیر از شراب توحید را نخواهد دید و این موضوع در دل من جا خواهد گرفت.

هوش مصنوعی: تا زمانی که چهره‌اش را در خواب نبینم، سال‌ها بی‌خواب و بی‌آرام می‌مانم.

هوش مصنوعی: به خاطر توصیف چهره‌ام، شهرت و آوازه‌ام در دنیا و میان زمان‌ها گسترش می‌یابد.

هوش مصنوعی: گاهی حال من از افراد خاص بهتر است و گاهی هم به اندازه افراد عادی سردرگم می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهد، نظر من به گونه‌ای تغییر می‌کند که مانند حروف الفبا در دفتری نوشته شود.

هوش مصنوعی: تا وقتی که آتش در درونم خاموش نشود، دوستی با شراب خام مرا مشغول می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی عشق من کم شود، عشقی دیگر با شراب قرمز در جامم جایگزین می‌شود.

هوش مصنوعی: برای اینکه مرا فریب دهد، به خاطر مردم به من احترام و اعتبار می‌دهد.

هوش مصنوعی: وقتی که بخواهد در عشق و دوستی آزمایش کند، با دشنام و ناسزا به من حمله می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر چشمانم دچار شگفتی شوند، صدای الهامم بر گوش‌هایم تأثیر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: زمانی که دیگر نتوانم به راحتی حرکت کنم و به پای خود بایستم، معشوق به سرعت دستم را می‌گیرد و مرا در حرکت می‌کند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که درباره‌ی آن غزال در غزل‌ها صحبت نشده باشد، من را به نام اوحدی نخواهند شناخت.