غزل شمارهٔ ۲۶۲

هوش مصنوعی: هرگز عشق مرا به این گونه در گل نکشید و هیچ سال از این درد در وجودم و غم در دلم کم نشد.

هوش مصنوعی: هیچ سنگی وجود ندارد که با آتش سوزان اندوه من نسوزد و هیچ خاکی نیست که با اشک من گل نکند.

هوش مصنوعی: هیچ تلاشی در دنیا به اندازه تلاش من بی‌ثمر نبوده و هیچ سختی در راه وفا به اندازه زحمت من بی‌فایده نشده است.

هوش مصنوعی: بر بدن آشفته، چنین بار سنگینی نبود و دل پریشان، چنین کار دشواری را نتوانست تحمل کند.

هوش مصنوعی: ضربه‌ای که به خاطر عشق او وارد شد، به‌قدری قوی بود که شبیه ضربه‌ای است که در اثر آن شربت جدایی‌اش را چشیدم، ولی این ضربه، به من آسیب نزند.

هوش مصنوعی: دل خود را به وفا و وعده‌های این زیبارویان نبند، زیرا از غم آنان، تنها نتیجه‌ای که به دست می‌آید، حسرت و بی‌ثمر بودن است.

هوش مصنوعی: اگر چهرهٔ لیلی را ندیده‌ای، باید بدانی که داستان مجنون او را نابود کرد. پس نتیجه این‌که دیگر عاقل نمی‌شود.