خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات الحاقی

اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » رباعیات الحاقی

شمارهٔ ۱ : درویش چو صابری است کامش بادا

شمارهٔ ۲ : هجرانت بدان صفت [که] بگداخت مرا

شمارهٔ ۳ : آن کس که بنا نهاد این ایوان را

شمارهٔ ۴ : عشق آمد و گرد فتنه بر جانم بیخت

شمارهٔ ۵ : آن را که زبان و سینه یکتاست کجاست

شمارهٔ ۶ : چون تیر اجل رسد سپرها هیچ است

شمارهٔ ۷ : ذاتم ز ورای حرف و بیرون ز حد است

شمارهٔ ۸ : ای آمدهٔ به وعده بازآمده راست

شمارهٔ ۹ : عشقت صنما مجاور دیدهٔ ماست

شمارهٔ ۱۰ : زین گونه که حال ناپسندیدهٔ ماست

شمارهٔ ۱۱ : ابواب ملاقات اگر مسدود است

شمارهٔ ۱۲ : از حال مرید شیخ اگر بی خبر است

شمارهٔ ۱۳ : دوش از سر پای یار با من بنشست

شمارهٔ ۱۴ : عشقِ تو به عالمِ دل آمد سرمست

شمارهٔ ۱۵ : شوریده دلانیم نه هشیار و نه مست

شمارهٔ ۱۶ : دل را خطری نیست سخن در جان است

شمارهٔ ۱۷ : [چندین مخور افسوس] که نتوان دانست

شمارهٔ ۱۸ : امروز که یار من مرا مهمان است

شمارهٔ ۱۹ : دانم که بتم چو لؤلؤی مکنون است

شمارهٔ ۲۰ : سرمایهٔ ما از همه عالم دلکی است

شمارهٔ ۲۱ : افسوس که دیدهٔ نکوبینت نیست

شمارهٔ ۲۲ : در مدرسه ها مایهٔ گفتارم نیست

شمارهٔ ۲۳ : در عالم دون دلِ کسی یافته نیست

شمارهٔ ۲۴ : آن کس که هزار عالم از رنگ نگاشت

شمارهٔ ۲۵ : افسوس که اطراف رخت خا[ر] گرفت

شمارهٔ ۲۶ : آوازهٔ آواز تو در خلق گرفت

شمارهٔ ۲۷ : عیسی به فلک رسید خر خشم گرفت

شمارهٔ ۲۸ : یار آمد و گفت خسته می دار دلت

شمارهٔ ۲۹ : ای روی تو از لطافت آیینهٔ روح

شمارهٔ ۳۰ : نه مهر تو در دل حزین می گنجد

شمارهٔ ۳۱ : از صدق دل مرده جهان بین گردد

شمارهٔ ۳۲ : لعلش که دو صد گنج نهانی دارد

شمارهٔ ۳۳ : بر برگ گلت مورچه ره خواهد کرد

شمارهٔ ۳۴ : در خاک نگه کند چو با ما نگرد

شمارهٔ ۳۵ : یاد تو کنم زچشم من خون بچکد

شمارهٔ ۳۶ : خطها که خدت را به مصاف آمده اند

شمارهٔ ۳۷ : خطی که بر آن عارض چون مه کردند

شمارهٔ ۳۸ : هم آه من سوخته کاری بکند

شمارهٔ ۳۹ : از عشق تو جان من جنون می بیند

شمارهٔ ۴۰ : دل چون دل من غمزده نتواند بود

شمارهٔ ۴۱ : عاشق چه کند چو دل به دستش نبود

شمارهٔ ۴۲ : مِهر تو چو مُهر از نگینم نرود

شمارهٔ ۴۳ : گر عکس رخت زدیده بگسسته شود

شمارهٔ ۴۴ : کامل صفتی راه فنا می پیمود

شمارهٔ ۴۵ : روی تو که مَه را زخود افزون ننهد

شمارهٔ ۴۶ : من بندهٔ آنم که دلی برباید

شمارهٔ ۴۷ : از رنگ رخش گل به فغان می آید

شمارهٔ ۴۸ : گلبرگ ز روی چو مهت شاید چید

شمارهٔ ۴۹ : آن شاه که او ملک تواند بخشید

شمارهٔ ۵۰ : بگذار که تا زلف تو گیرم یک بار

شمارهٔ ۵۱ : زنهار در آن دو چشم مخمور نگر

شمارهٔ ۵۲ : گر بنگ خوری ای به رخ خوبان، خور

شمارهٔ ۵۳ : از خوان زمانه نیم نانی کم گیر

شمارهٔ ۵۴ : با دل گفتم صحبت شاهی کم گیر

شمارهٔ ۵۵ : آنها که ندانند حقیقت زمجاز

شمارهٔ ۵۶ : در عشق توام هر نفس اندوه تو بس

شمارهٔ ۵۷ : دارم زتو اشتیاق چندانک مپرس

شمارهٔ ۵۸ : خود را به هوس مدار در پای دریغ

شمارهٔ ۵۹ : گر فخر به من نمی رسد عار اینک

شمارهٔ ۶۰ : از دوست به هر رهگذری می پرسم

شمارهٔ ۶۱ : در عشق تو دل رفت و زجان می ترسم

شمارهٔ ۶۲ : من عشق تو را به صد ملامت بکشم

شمارهٔ ۶۳ : تا ظن نبری که من کمت می‌بینم

شمارهٔ ۶۴ : تا ظن نبری که من دوی می بینم

شمارهٔ ۶۵ : گر بنوازی بندهٔ مقبول توَم

شمارهٔ ۶۶ : نه ما به سر رشته شدن بتوانیم

شمارهٔ ۶۷ : در می نگرم زنیک و بد هیچ نیم

شمارهٔ ۶۸ : بر سینه زنان از هوس و جامه دران

شمارهٔ ۶۹ : سهل است مرا بر سر خنجر بودن

شمارهٔ ۷۰ : ای دل به در دوست تولّا می کن

شمارهٔ ۷۱ : ای وصل تو مایهٔ تن آسانی من

شمارهٔ ۷۲ : دل مغز حقیقت است و تن پوست، ببین

شمارهٔ ۷۳ : ای زندگی من و توانم همه تو

شمارهٔ ۷۴ : هر چند که در خورد توام می دانی

شمارهٔ ۷۵ : با دل گفتم چو از مطر شاد نیی

شمارهٔ ۷۶ : در بندگیت عار بود آزادی

شمارهٔ ۷۷ : نقّاش رخت اگر نه یزدان بودی

شمارهٔ ۷۸ : آنی که سهیلی به یمن می بخشی

شمارهٔ ۷۹ : گر یک نفس از نیستی آگاه شوی

شمارهٔ ۸۰ : بس کز تو دوم در به در و کوی به کوی

شمارهٔ ۸۱ : مجروحان را دوا و مرهم تو دهی

شمارهٔ ۸۲ : انصاف بده «اوحد» اگر مرد رهی

شمارهٔ ۸۳ : دل گرچه نه پیداست نهانش نه تویی