خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

الباب العاشر: البهاریات

اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب العاشر: البهاریات

شمارهٔ ۱ : هنگام بهار آمد و من بی رخ یار

شمارهٔ ۲ : گل آمد و توبهٔ خلایق بشکست

شمارهٔ ۳ : شد زنده زمین مرده از لطف بهار

شمارهٔ ۴ : ای دلشدگان رخت به بستان آرید

شمارهٔ ۵ : گل را چه محل کاو رخ زیبا دارد

شمارهٔ ۶ : گل گفت که من ظریف و شهر آرایم

شمارهٔ ۷ : می گرچه به هر جای لطیف است، مخور

شمارهٔ ۸ : رهوار طرب تاخته گیر، آخر چه

شمارهٔ ۹ : تا چند زنی تو از خیال مستی

شمارهٔ ۱۰ : ای خورده شراب از قدح مشتاقی

شمارهٔ ۱۱ : رو باده و بنگ را بکن در باقی

شمارهٔ ۱۲ : بی می همه نوبهار عالم دی تست

شمارهٔ ۱۳ : آبی که خللهای دماغ انگیزد

شمارهٔ ۱۴ : حالی خواهی چنانک حال مردان

شمارهٔ ۱۵ : هر کاو زخری سبزک آید خورشش

شمارهٔ ۱۶ : این خوش پسران خوی پلنگ آوردند

شمارهٔ ۱۷ : آن را بود از سماع کامی حاصل

شمارهٔ ۱۸ : تا ظن نبری که راه حق بی ادبی است

شمارهٔ ۱۹ : خواهی که بری تو گوی میدان سماع

شمارهٔ ۲۰ : رقص آن نبود که هر زمان برخیزی

شمارهٔ ۲۱ : در عشق زدیده اشک باید سفتن

شمارهٔ ۲۲ : در راه طلب دیدهٔ خود را خون کن

شمارهٔ ۲۳ : هر صاحب دل که او بر آلت باشد

شمارهٔ ۲۴ : هان تا تو مدام دل به مستی ندهی

شمارهٔ ۲۵ : جانا چو نئی نیک، بدآموز مباش

شمارهٔ ۲۶ : این سکّهٔ زر بین که به پول افتاده است

شمارهٔ ۲۷ : در عالم عشق عقیل کُل مدهوش است

شمارهٔ ۲۸ : امشب طرب تمام در دلها نیست

شمارهٔ ۲۹ : امشب زطرب هیچ اثر پیدا نیست

شمارهٔ ۳۰ : ما را زطرب نصیب از آن امشب نیست

شمارهٔ ۳۱ : در مذهب ما سماع و مهمانی نیست

شمارهٔ ۳۲ : درویش به رقص دست از آن افشاند

شمارهٔ ۳۳ : عشقت به بهانه ای به سر شاید برد

شمارهٔ ۳۴ : در رقص بتم چو آستین تر می کرد

شمارهٔ ۳۵ : عقّال به جز پیروی دل نکنند

شمارهٔ ۳۶ : در راه میان رهروان فرق بود

شمارهٔ ۳۷ : در راه حقیقتی مجازی شاید

شمارهٔ ۳۸ : بدبخت کسی بود که خدمت نکند

شمارهٔ ۳۹ : دل وقت سماع بوی دلدار برد

شمارهٔ ۴۰ : هرگه که مرا سوی تو آهنگ بود

شمارهٔ ۴۱ : جنبیدن درویش مجازی نبود

شمارهٔ ۴۲ : در مجمع عشق او صلایی باید

شمارهٔ ۴۳ : ای دل به طبیعت نفسی یکتا شو

شمارهٔ ۴۴ : بوی دم جان از دم نی می شنوم

شمارهٔ ۴۵ : ای دل تو ز نی نالَه و افغان بشنو

شمارهٔ ۴۶ : بی روی تو دل کیست چه کار آید ازو

شمارهٔ ۴۷ : بوی دم عشق از نفس نی بشنو

شمارهٔ ۴۸ : بشنو که نی اسرار نهان می گوید

شمارهٔ ۴۹ : نی نکتهٔ عشق را زجان می گوید

شمارهٔ ۵۰ : سالک چو مدام از خودی خود خیزد

شمارهٔ ۵۱ : با نی گفتم تو را که فریاد زکیست

شمارهٔ ۵۲ : نی گفت سر نالهٔ من آن داند

شمارهٔ ۵۳ : نی بر سر آب و جویها می روید

شمارهٔ ۵۴ : هر ناله که نی زپرده بیرون آرد

شمارهٔ ۵۵ : ای قول تو چون زنگله در عالم فاش

شمارهٔ ۵۶ : ما بر لگن عشق سواریم چو شمع

شمارهٔ ۵۷ : شمعم که چو خاطرم مشوّش گردد

شمارهٔ ۵۸ : شمعی که مبارز است و تمکین دارد

شمارهٔ ۵۹ : شمعا هستی به سوختن ارزانی

شمارهٔ ۶۰ : ای شمع هوای دلفروزی داری

شمارهٔ ۶۱ : ای خواجه اگرتو نوش لبها بینی

شمارهٔ ۶۲ : در هستی اگر به عمر نوحی برسی

شمارهٔ ۶۳ : خواهی که برین قصّهٔ مشکل برسی

شمارهٔ ۶۴ : از کار برفته چونک با کار شوی

شمارهٔ ۶۵ : دوش از سر خستگی مرا خواب ربود

شمارهٔ ۶۶ : جا[ئ]ت سلیمان یوم العرض قبّرةٌ

شمارهٔ ۶۷ : از جهل بود زیره به کرمان بردن

شمارهٔ ۶۸ : نظمی که به راستی چو وحی اش دانند

شمارهٔ ۶۹ : گفتم که دلم گفت پریشان باشد

شمارهٔ ۷۰ : گفتم چشمم گفت سرابی کم گیر

شمارهٔ ۷۱ : گفتم که منم گفت بکن استغفار

شمارهٔ ۷۲ : آهم چو شنید گفت بر من به دو جو

شمارهٔ ۷۳ : بیمار تو را درد نباشد، باشد