غزل شمارهٔ ۸۸

هوش مصنوعی: از شیراز دور شدم و حالا جانم در خطر است. چه درد عجیبی است این جدایی و چقدر غمگینم.

هوش مصنوعی: به سفر می‌روم و در حین عبور از گل و لای، دست به سر و پا می‌زنم و دعا می‌کنم که ببینم چه بر سرم خواهد آمد و چه حال و روزی پیدا خواهم کرد.

هوش مصنوعی: گاهی مانند بلبل نادم و مضطرب به آواز درمی‌آیم، و گهگاهی مانند غنچه‌ای ناراحت، به سادگی دلم را بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر از این شهر بروم، در واقع خودم را می‌شکنم و اگر از این کوچه عبور کنم، به نوعی از خودم فاصله می‌گیرم.

هوش مصنوعی: بدون آگاهی و بی‌احساس، و بدون همراهی، از شیراز خارج می‌شوم و با حسرت به عقب نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من قدرت کنترل ندارم، وقتی شروع به هدایت می‌کنم، احساس می‌کنم که زیر پایم ثباتی وجود ندارد و به زمین واگذار می‌شوم.

هوش مصنوعی: امروز به قدری غمگین و بی‌تابم که نمی‌توانم به نصیحت‌های دیگران گوش دهم و هیچ راهی برای درمان غم عشق‌ام نمی‌بینم. حتی پدرم هم نمی‌تواند برایم چاره‌ای پیشنهاد کند.

هوش مصنوعی: ای عبید، این سفر، سفر دلخواه من نیست؛ چرا که روزگار مرا به زنجیر قضا و قدر خود می‌کشد.