غزل شمارهٔ ۸۱

هوش مصنوعی: من در اینجا تنها و ناتوان به سر می‌برم، از عشق و دوستی خود دورم و از زادگاه و دیاری که متعلق به من است نیز بی‌خبر و دور مانده‌ام.

هوش مصنوعی: شخصی در حال تحمل درد و رنج است و از درمان ناامید شده؛ او در اندوه نشسته و از کسی که می‌تواند به او کمک کند، بی‌بهره است.

هوش مصنوعی: کسی که به حرف‌های بیگانگان و افرادی که اهلیت و لیاقت ندارند، گوش می‌دهد، از قوم و کشور و اصل و نسب خود بی‌خبر می‌ماند و از آن‌ها محروم می‌شود.

هوش مصنوعی: از زمانه بهره‌ای به جز ناامیدی نصیبم نشده، ولی آرزو می‌کنم که هیچ‌کس از نعمت‌های زمانه خود بی‌بهره نماند.

هوش مصنوعی: از درد دل می‌سوزم و اگر لحظه‌ای از آن چشم‌های پرآب، که همچون سیل هستند، بی‌نصیب بمانم.

هوش مصنوعی: هر بدی که به من می‌رسد، از این بدتر نیست که من از نعمت خداوند بی‌بهره‌ام.

هوش مصنوعی: امید دارم که در نهایت از نعمت و رحمت خداوند بی‌بهره نمانم.