غزل شمارهٔ ۱۰۱

هوش مصنوعی: عجب لب‌های زیبایی که همچون دانه‌های مروارید درخشان هستند، و صورت دلنواز تو در شب‌های تار، در اطراف می‌درخشد.

هوش مصنوعی: وقتی چشمانت را دیدم مانند کسی شدم که بیمار شده و از زیبایی تو گیسوانم به هم ریخته و آشفته است.

هوش مصنوعی: از چشمان من درباره زلف‌های تو بپرس، زیرا شب‌زنده‌داران از طولانی بودن شب‌ها می‌گویند.

هوش مصنوعی: از شوق تماشای قامت زیبای تو، حتی خداوند هم به من نگاهی می‌اندازد و دلسوزی‌ام می‌کند، ای کسی که در مقام بلندی قرار داری.

هوش مصنوعی: از دوری یار گله و ناله می‌کردم، اما خرد به من گفت: چرا از این دوری شکایت می‌کنی؟