غزل شمارهٔ ۱۰۰

هوش مصنوعی: دوباره در دل من حس و حال عجیبی به وجود آمده است و دلم می‌خواهد به جایی برود.

هوش مصنوعی: او که فرمانروای من است، در عین حال humble و خاکی است، و من در برابر او خود را بی‌چیز و فقیر می‌بینم.

هوش مصنوعی: موهای بلند و مجعد مانند کمندی است که بر گردن سلطان حسنی به زیبایی آویزان شده است.

هوش مصنوعی: ابروهای کم‌پشتی که به نازکی می‌رسند، نشان‌دهنده بی‌مهری و بی‌تفاوتی هستند و حالتی شگرف و دل‌انگیز به چهره می‌بخشند.

هوش مصنوعی: از این لذت‌های دل‌انگیز و از این افتخار و سربلندی، تو هم باید در این عرصه خودت را نشان بدهی و از خودت نمایشی داشته باشی.

هوش مصنوعی: بدون او، خورشید نوری نمی‌بخشد و دنیا بدون او زیبایی ندارد.

هوش مصنوعی: هر جا که لبخند زیبای او نمایان باشد، آنجا ارزش و قیمتی برای دیگر چیزها وجود ندارد.

هوش مصنوعی: دل در هر لحظه مشغول حرف زدن با خیال آن محبوبش است و این گفتگو برایش بسیار دلنشین و پرماجراست.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که در جایی پیدا کنم پزشکی وجود داشته باشد که بتواند دردم را درمان کند و دلم را آرام کند.

هوش مصنوعی: هر کسی از دشمنان ما گله می‌کند، اما در واقع شکایت او از دوستی‌های ماست.

هوش مصنوعی: اگر چشم عبید، زیبایی را خوب ببیند، دیگر نمی‌تواند چشمش را از آن بردارد و دچار مشکل خواهد شد.