شمارهٔ ۲۰

هوش مصنوعی: ای صبح وصال تو به خاطر دیدنت، و ای شام فراق ما به خاطر موی تو.

هوش مصنوعی: خواص نور همیشه درخشان خورشید، اگر چه بر روی زمین قرار گیرد، نمی‌تواند از زیبایی و ارزش کوی تو بکاهد.

هوش مصنوعی: کجاست آن موى مجعد و زیبا که مانند چوب چوگان است تا سرم را به آن بسپارم، چه می‌گویی؟

هوش مصنوعی: در شب‌ها همه جا پر است از دود و آه من، تا صبح شعله‌ور هستم از یاد تو.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و وقار تو، صد دل هم لبخند نمی‌زنند و فقط تو را می‌نگرند، مانند سرو سهی که قد بلندی دارد و همیشه در نظرها جلب توجه می‌کند.

هوش مصنوعی: شهری پر از انقلاب و آشوب است، به خاطر چشم‌های فریبا و بازیگوش تو که مایه‌ی فتنه و بلوا شده‌اند.

هوش مصنوعی: دیگر گل نباید به خود ببالد و فخر کند، اگر رنگ و بویش تغییر نکند.

هوش مصنوعی: ای کسی که به دیگران نگاه نمی‌کنی و همیشه به سمت تو می‌نگرند.

هوش مصنوعی: تو از همه چیز بی‌نیازی و تمام مخلوقات جهان در جستجوی تو هستند.

هوش مصنوعی: از هر زبانی، گفتگویی شیرین‌تر از کلام تو وجود ندارد و هیچ صدایی به پای صدای تو نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: ای ساقی، جامی به من بده تا همیشه از شراب پر رنگ تو سیراب شوم.

هوش مصنوعی: تعجبی ندارد اگر نور یاری از دور برای تحقق آرزوهایت درخشش دارد.