شمارهٔ ۱

ای کسی که نام زیبایت همچون تیغی برّان، زبان‌ها را به حرکت درمی‌آورد و سخن‌ها را می‌آراید؛ سخن درباره‌ی تو، مانند زنجیری بی‌پایان، پیوسته و بی‌گسست جاری است.

 از ابتدای آفرینش، دل‌ها تمام وجود خود را برای تو فدا کرده‌اند و غم تو را گرامی داشته‌اند.

در روزگاری که نه غمی بود و نه شادی، غم تو برای روح‌ها همچون شرابی دل‌نشین بود.

غم تو چنان سنگین بود که حتی کمان‌ها از حمل آن به زانو درآمدند، هرچند تیرت راست نشانه می‌رفت.

هرچند تیر و کمانی آشکار نداری، اما غمت چون تیری، بر سینهٔ همه عاشقانت نشسته و آنان را نشانه گرفته است.

من چون حرف «الف» از بیگانگان کناره گرفتم، آن‌گاه قدّ رعنا و راستِ تو را بر لوح بهشت دیدم.

هرچه بیشتر نگاه کردم، ای دوست، در سراسر عالم جز نورِ علی (ع)، چیزی که جلوه و آشکارکنندهٔ زیبایی تو باشد، ندیدم.