شمارهٔ ۴۶

هوش مصنوعی: با موهای زیبایت چه کارها که نمی‌توان کرد! جان از دستان آن تار آزاد می‌شود و به دنبال آن، زندگی به پایان می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر این ستاره، یعنی زمین، خود را به سپر تقدیم کند، حتی اگر تمام آسمان با نور خورشید و ماه پر شود، باز هم از آن دفاع نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: بیا و ببین حال ما را که به خاطر انتظار تو چه وضعیتی داریم. نه جانمان از بدن جدا می‌شود و نه کسی به در می‌آید که خبری از تو بیاورد.

هوش مصنوعی: اگر تیر نگاه و جلوه‌ات به من اصابت کند، چه اشکالی دارد؟ دیگر هیچ نشانی از من باقی نمانده که در نظر تو قابل مشاهده باشد.

هوش مصنوعی: ای فرشته، تو با زیبایی و ناز خود جان را می سوزانی، وگرنه انسان چگونه می‌تواند بار سنگینی مانند کوه را تحمل کند؟

هوش مصنوعی: اگر هزار بار هم به خاطر تیرهای بی‌رحمی که به من می‌زنی دلم بشکند، باز هم چون پرنده‌ای شاداب به شوق تو نگاه می‌کنم و احساس سرزندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: بگو به جانم که تیر چشم‌های زیبای او از کمان رها شده است. بیا و بگو تا بلبلی که از محبوب خبر خوشی می‌آورد، بیاید.

هوش مصنوعی: هنگامی که چشمم به قامت تو افتاد، کنجکاو شدم که این جوانه در نهایت چه ثمری خواهد داشت، اگر به بار بنشیند.

هوش مصنوعی: اگرچه از معشوق دور شده‌ایم، اما چه فایده دارد که از چشمانم اشکی بریزد؟ بهتر است که این اشک هم از چشم برود و حسرتش بر دل نماند.

هوش مصنوعی: من به خاطر ناز تو سپر را جلو می‌گذارم، اما جا دارد که بگویم، چنین تیری که به سپر من برخورد کند، واقعاً جای تاسف دارد.

هوش مصنوعی: چگونه ممکن است کمر در برابر عظمت دریا تاب آورد و طاقت بیاورد، در حالی که کوه نمی‌تواند بر کمر بیفتد؟