شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: دل من را شکستی و به خونی آغشته کردی و از کنار من رد شدی. اکنون نمی‌دانم چه چیز باعث شد تا تو این شکار را از من بگیری و چه دلیلی دارد که این‌گونه رنج می‌کشی.

هوش مصنوعی: چقدر لاله‌ها از پژمردگی و غم بر زمین ریخته‌اند و کدام گلزار حسرت در این باغ وجود دارد که تو به آنجا نرفته‌ای؟

هوش مصنوعی: اگر زیبایی و جذابیت تو وجود نداشت، هیچ کس از جان خود این‌گونه با لطافت و زیبایی سخن نمی‌گفت و نمی‌پنداشت که بهشتی هستی.

هوش مصنوعی: زیبایی تو را نمی‌توان با هیچ چیز دیگری مقایسه کرد، جز با یوسف مصری که هم دامنش پاک است و هم چهره‌اش زیبا و هم روحش پاک و خالص است.

هوش مصنوعی: نامه‌ای با خط زیبا و خوش به دور صفحۀ نقره‌ای نوشتی. من به خاطر زیبایی قلم و شکرینی کلماتت، تمام آنچه را نوشته‌ای قربانی می‌کنم.

هوش مصنوعی: آب و هوای گلستان دل‌انگیز و خوشبو است و نوشیدنی رنگارنگی که از دست حوری بهشتی به ما می‌رسد، حال و هوای زیبا و بهشتی را به همراه دارد.

هوش مصنوعی: ما خودمان را به دریا زدیم، زیرا همت پاکان بر ما تاثیر گذاشته است. نه ما از کسی رهبری می‌خواهیم و نه به هیچ‌کس نیازمندیم.

هوش مصنوعی: کسی که از گذشته‌ی خوبی‌ها و بدی‌ها بی‌خبر است، مانند رشته‌ای از نخ است که به تصویر زیبایی بافته شده، اما خود را در جریان واقعیت‌ها نمی‌بیند.

هوش مصنوعی: از خودت بپرس داستانی را که در مسیر عشق، زاهد و آدم خراب و کشیش همه یکسان هستند.

هوش مصنوعی: تلاش کن که قامتت به راستایی حرف "الف" باشد و نگذار که حرف "جیم" تو را بزند. چرا که به من زحمت داده‌ای و به خاطر چه دلیلی مرا کج و معوج توصیف کرده‌ای؟