برگردان به زبان ساده
چون نعمتهایی را که ادراک غذا بر آنها توقف دارد مجملا دانستی بدان که ادراک غذا و فهمیدن آن مطلقا فایده نمی بخشد مادامی که خواهش به آن نباشد و آدمی شوق و رغبت به آن نداشته باشد همچنان که بیمار طعام را می بیند و می داند که آن بهترین چیزهاست از برای او و لیکن چون رغبت او ساقط شده است از آن کناره می کند.
هوش مصنوعی: نعمتهایی که درک غذا به آنها وابسته است، به طور کلی میگوید که درک غذا و فهمیدن آن هیچ فایدهای ندارد، مگر اینکه خواستهای برای آن وجود داشته باشد و فردی شوق و تمایل به آن داشته باشد. به عنوان مثال، یک بیمار غذا را میبیند و میداند که بهترین گزینهها برای اوست، اما چون تمایلش به آن قطع شده، از آن دوری میکند.
پس چیزی خوردن بعد از فهمیدن غذا، به رغبت آن موقوف است لهذا خدای تعالی گرسنگی را خلق کرده و بر انسان مسلط ساخت، مثل طلبکاری که او را مضطرب سازد و اگر این رغبت، بعد از خوردن قدر ضرورت، زایل نشدی هر آینه آدمی خوردی تا هلاک شدی پس سیری و کراهت طبع از طعام را آفرید تا بعد از خوردن قدر حاجت، چیزی خوردن را ترک نماید.
هوش مصنوعی: پس پس از درک غذا، تصمیم به خوردن آن بستگی به تمایل فرد دارد. بنابراین، خداوند گرسنگی را خلق کرده و بر انسان حاکم ساخته تا او را در جستجوی غذا مضطرب کند. اگر این تمایل پس از خوردن مقداری که نیاز دارد از بین نرود، فرد به خوردن ادامه میدهد تا اینکه به خطر بیفتد. به همین دلیل، احساس سیری و تنفر از غذا را نیز قرار داده است تا بعد از تامین نیاز خود، دیگر به خوردن ادامه ندهد.
و آدمی را مانند زرع قرار نداد که هرگاه آب در بیخ آن جاری باشد به خود می کشد تا فاسد گردد و از این جهت محتاج به شخصی است که گاهی آن را آب دهد و زمانی سد کند.
هوش مصنوعی: انسان را مانند گیاهی در نظر نگرفتهاند که همیشه با جاری شدن آب در ریشهاش به خود مشغول شود و در نتیجه دچار فساد شود. از این رو، انسان نیاز دارد که گاهی به او آب داده شود و گاهی نیز آبش کم شود.
و چون محض رغبت و خواهش، بدون عزم و اراده برداشتن طعام، و خوردن، ثمره نداشت حق تعالی در آدمی اراده را آفرید.
هوش مصنوعی: خداوند برای اینکه نشان دهد صرف تمایل و علاقه به چیزی بدون داشتن اراده و تصمیم نمیتواند نتیجهای داشته باشد، در انسان اراده را خلق کرد.
و بسا باشد که محتاج به قوه غضبیه باشد تا کسی را که خواهد غذای او را بگیرد از خود مندفع سازد پس قوه غضب را در او خلق کرد و هر یک از این گرسنگی و سیری و اراده و غضب، بر اسباب بی نهایت محتاج است و چون مجرد فهمیدن غذا و گرسنگی و اراده غذا و خوردن فایده ندارد مادامی که قدرت بر تحصیل غذا و برداشتن آن نداشته باشد پس اکل غذا موقوف است بر آلات و اعضایی که آدمی آن را طلب کند و بر جوارحی که آن را بردارد.
هوش مصنوعی: گاهی اوقات انسان به نیروی خشم نیاز دارد تا کسی را که میخواهد غذایش را بگیرد، از خود دور کند. از این رو، نیروی غضب در او ایجاد شده است. همچنین، احساس گرسنگی و سیری، اراده برای غذا و خشم، به عوامل زیادی وابستهاند. صرف دانستن اینکه غذا چیست یا اینکه گرسنه هستیم و میخواهیم غذا بخوریم، کافی نیست، زیرا تا زمانی که قدرت بهدستآوردن غذا و خوردن آن را نداشته باشیم، فایدهای ندارد. بنابراین، خوردن غذا به ابزار و اعضای بدن نیاز دارد که انسان بتواند آن را جستجو کند و بر دارد.
پس به این جهت پروردگار حکیم اعضایی از برای حیوانات آفرید که تو ظاهر آنها را می بینی و از اسرار و حکمتهای آن غافل و بی خبری.
هوش مصنوعی: پروردگار دانا اعضایی برای حیوانات خلق کرده است که تو فقط ظاهر آنها را میبینی و از رازها و حکمتهای نهفته در آنها بیخبر هستی.
بعضی از آنها را به جهت طلب غذا خلق فرمود، چون دو پا از برای انسان، و بال و پر از برای مرغان و چهار دست و پا از برای چهار پایان.
هوش مصنوعی: برخی از موجودات را به خاطر جستجوی غذا آفرید، مانند دو پا برای انسان، بال و پر برای پرندگان و چهار دست و پا برای حیوانات چهارپا.
و بعضی دیگر را به جهت دفع کسی که مانع از تحصیل غذا باشد آفرید پس بعضی حیوانات را شاخ داد و برخی را دندان عطا فرموده و پاره ای را چنگال ارزانی داشت و بعضی دیگر را نیش کرامت کرد و از برای انسان، اسلحه آفرید.
هوش مصنوعی: برخی از موجودات را برای مقابله با کسانی که از دسترسی به غذا جلوگیری میکنند، خلق کرد. بنابراین، به بعضی حیوانات شاخ، به برخی دندان، به برخی دیگر چنگال و به برخی نیش داد. همچنین برای انسان سلاحی طراحی کرد.
و بعضی دیگر از اعضا را به جهت برگرفتن غذا مقرر فرمود، چون: دست از برای انسان و منقار از جهت مرغان و دهان از برای سایر حیوانات، و از برای هر یک از این اعضا، اسباب بی نهایت و حکمتهای بی غایت است که بیان آنها در قوه احدی نیست.
هوش مصنوعی: برخی دیگر از اعضای بدن برای تأمین غذا طراحی شدهاند؛ به عنوان مثال، دست برای انسان، منقار برای پرندگان و دهان برای سایر حیوانات. هر یک از این اعضا دارای بینهایت ابزار و حکمتهای عمیق و پیچیدهای هستند که بیان آنها فراتر از توانایی یک فرد است.
