رباعی شمارهٔ ۶۶۰

هوش مصنوعی: در اسارت زلف‌های تو هستم و در حالی که از درد و غم ناله سر میزنم، لب‌هایت مانند قند شیرین و لذیذ به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: هر بار که وعدهٔ دیدار تو را می‌دهم، به نظر می‌رسد هیچ چیزی در آن وجود ندارد و در نهایت، درد جدایی‌ات کماکان باقی است.