رباعی شمارهٔ ۵۹۲

هوش مصنوعی: هرچه شعر و غزل و بیت سروده‌ام، در دلم عمیقاً تأثیر گذاشته و مثل آب از من می‌برد، مانند رختی که هرگز نداشته‌ایم و حالا به خاطر سیلاب، از دست می‌رود.

هوش مصنوعی: نیکی و بدی در تزهد و پارسایی مانند نوری است که ماه به ما می‌دهد و سپس دوباره آن را می‌گیرد.