رباعی شمارهٔ ۴۲۰

هوش مصنوعی: من شبیه کوهی هستم که صدای معشوق در آن طنین‌انداز است و تصویری از عشق را درون خود دارم که آن دلبر به تصویر کشیده است.

هوش مصنوعی: وقتی قفل در صدا باز می‌شود، گمان می‌کنی که خود قفل صحبت کرده است؛ در حالی که این فقط کلید است که آن را باز کرده.