رباعی شمارهٔ ۱۱۸۰

هوش مصنوعی: زمانی که یاد لبان تو به یادم می‌آید، من آن لعل و نگین را می‌بوسم؛ چون خودت در دسترس نیستی، پس به این زیبایی عشق می‌ورزم.

هوش مصنوعی: وقتی که دستم به آسمان تو نمی‌رسد، به خاک می‌افتم و آن را می‌بوسم.