غزل شمارهٔ ۹۶

لب خود را به‌هر بوسه و غذایی، آلوده‌مکن؛ تا به لب دلدار برسد و مست و شکرچَش شود.

تا لب تو بوی غیره را به‌خود نگیرد؛ تا عشق‌، پاک و صاف و یگانه شود.

هوش مصنوعی: آن لبی که مانند دنیای مادی از آن بوسه گرفته می‌شود، چگونه ممکن است آن لب شیرین و روح‌بخش تحبیب را پیدا کند؟

بدان‌که هرچه جز «نور قدیم» هست‌، آشغال و زباله است؛ آیا آشغال و زباله، شایسته نگاه و تماشا و توجه است؟

وقتی که آشغال و زباله در دل پالیز و بوستان محو و فنا شود، تبدیل به چیزی پاک می‌شود و مفید می‌گردد.

تا وقتی که گرفتار گند هستی، کی لذت پاکی و جاودانگی را می‌فهمی؟ از گند و زباله به‌سوی تبارک و تعالی برو

مسیح از آن‌رو جهانی را شفا بخشید که او دست نگه‌داشت از هر کاسه سِکبا.

وقتی موسی از نعمت و خوان فرعون دوری کرد، آن‌گاه دریای بخشش به او ید بیضا عطا کرد.

اگر می‌خواهی از معده و لب هر خام و نادان بگریزی، پرگوهر و روتلخ همی‌باش چو دریا

مواظب باش و چشمانت را نگاه دار زیرا چشم یار غیور است، دست به‌هر غذایی‌، میالا زیرا غذایی خاص برای تو مهیا و آماده است.

سگ وقتی که سیر می‌شود نمی‌تواند شکار بگیرد، آن دویدن سگ از گرسنگی است.

کجاست دست و لب پاک و باصفایی تا جام پاک را بگیرد؟ کجاست صوفی زرنگ و چالاکی که بیاید و بر خوان حلوا بنشیند؟

 ای کسی‌که قهوه تقسیم می‌کنی‌، یک کاسه (یا پیاله) هم به ما بده تا بتوانم حقایق را درک کنم. قهوه برای رفع خماری بعد از شراب استفاده می‌شده. البته می‌تواند خود شراب نیز باشد