غزل شمارهٔ ۹۱۲

هوش مصنوعی: به تو نگفتم به جایی بروی که در آنجا دچار سختی و مشکلات می‌شوی، زیرا آنجا کسانی هستند که به راحتی می‌توانند تو را در تنگنا قرار دهند و کنترل کنند.

هوش مصنوعی: نگفتم به تو که اگر به سوی آن دام بروی، گرفتار خواهی شد؟ حالا که در دام افتادی، چه کسی تو را نجات خواهد داد؟

هوش مصنوعی: به تو نگفتم که در میخانه، مستان و عاشقان وجود دارند که ممکن است عقل را به بازی بگیرند و به بیراهه ببرند.

هوش مصنوعی: وقتی دلی پاک و بی‌آلایش را به آسانی از دست ببرند، دیگر افراد عادی را به راحتی تحت تأثیر قرار می‌دهند و می‌توانند آن‌ها را فریب دهند.

هوش مصنوعی: بسیاری از موارد مشابه تو را کشش می‌دهند و شکل می‌دهند؛ هر بار که تلاش می‌کنند تو را تغییر دهند و به گونه‌ای دیگر درآورند.

هوش مصنوعی: اگر تو با آن جگرخواران رویارویی و در دل خود احساس نرمی و ضعف داشته باشی، همچون کسی خواهی بود که در برابر آن‌ها دست و پا بسته شده و به زودی تسلیم خواهی شد.

هوش مصنوعی: به خودت اعتماد نکن که به توانایی‌ها و دانش خودت خیلی اطمینان داری؛ زیرا ممکن است از سر غرور و خودبینی به جایی برسی که در نهایت به خطر بیفتی و از مسیر اصلی دور شوی.

هوش مصنوعی: هزار پرنده شگفت‌انگیز از زیبایی تو ساخته می‌شوند. وقتی از آب و خاک عبور کنی، نمی‌دانم با تو چه خواهند کرد.

هوش مصنوعی: بدن تو را به گونه‌ای جدا می‌کنند که مانند پنبه‌ای از پوست بیرون می‌آید، و در این فرآیند، شبیه شخصی می‌شوی که فقط خیال و توهم او باقی مانده است.

هوش مصنوعی: وقتی در میان کشمکش‌های سخت مشکلات، به آرامش و تحمل رضایت می‌رسند، از دشواری‌ها رها می‌شوند و به نقطه‌ای از خشنودی و رضایت می‌رسند.

هوش مصنوعی: سکوت کن چون این بچه‌های کوچک بی‌خبر، مثل گیاه بی‌خاصیت هستند و همین حالا مشغول به چرت و پرت گفتن‌اند.